Solvent bazlı bir hattı VOC sınırının altına inmek için su bazlıya çevirdik; operatör daha sonraki çifti preslerken burun kısmındaki sayalar açılmaya başladı. Kimse ilk başta fırını suçlamadı. Tutkalın yeşil tutunması yoktu; suyun uçup ısının işini yapabilmesi için iki yüzü bir arada tutacak hiçbir şey yoktu. Ayakkabı yapıştırıcı hattını su bazlı, ısıyla aktive olan bir poliüretana çevirmenin olayı da bu: kürlenmiş mukavemet kolay geliyor, ama hattın gerçekten dönüp dönmeyeceğini belirleyen iki ayar, tutkalın priz almadan önceki tutuşu ile aktive edildiği sıcaklık ve süre. İkisini de doğru ayarlarsanız su bazlı bir dikiş, yerini aldığı polikloroprenden daha sıkı tutar. Yanlış ayarlarsanız hiç tutmaz.
Yeşil tutunma nedir ve neden bir proses ayarıdır
Yeşil tutunma, ıslak ve kürlenmemiş filmin tutuşudur; suyun uçup yapışmanın oturması için sayalanmış dikişi yeterince uzun süre kapalı tutan kuvvet. Yapışma mukavemeti değildir ve bu ikisini karıştırmak, çevrimlerin çoğunun tıkandığı yerdir. Solvent bazlı bir kontak yapıştırıcıda parçalar birleştiğinde film hafifçe yapışkandır, dikiş temas anında tutar ve operatör yoluna devam eder. Su bazlı dispersiyonda iş farklıdır: partikül ancak suyu ayrıldıktan sonra sürekli bir film haline gelir, yani güvenebileceğiniz tutunmanın bu gerçekleşmeden önce var olması ve montaja yetecek kadar dayanması gerekir. bu gerçekleşmeden önce var olması ve montaja yetecek kadar dayanması gerekir.
Bunu üç kaldıraç belirler. Molekül ağırlığı ve yumuşak segment kimyası, ıslak filmin ne kadar "yapışkan" olduğunu baştan belirler. Katı madde içeriği, buharlaşmadan sonra tutunacak ne kadar malzeme kaldığını belirler; %50 katı maddeli sprey tipi bir ürün, %30'luk olanın çöktüğü dikişte ayakta kalır. Açık kalma süresi ise film bir sonraki yüzeyi ıslatamaz hale gelmeden önce iki yüzü ne kadar sürede bir araya getirebileceğinizi belirler. Düşük yüzey enerjili bir saya preslemeden önce geri yaylanıyorsa bu bir açık kalma süresi ve katı madde sorunudur, kürleme fırını sorunu değil; ısıyı artırmak bunu düzeltmez. Aynı sorunun yüzey enerjisi tarafını soyulma ve yapışma hatası yazımızda ele alıyoruz.
Aktivasyon sıcaklığı ve bekleme süresi: ikinci ayar
Isıyla aktivasyon, yapışmanın gerçekte kurulduğu yerdir. Bu dispersiyonlar, yumuşama noktalarının ötesine sürülmesi gereken sert segmentler üzerine kuruludur; zincirler hareket edebilsin, ardından yeniden düzenlenip mukavemeti taşıyan domainler halinde kristalleşebilsin diye zaman verilir. Sıcaklığı tutturamazsanız hiçbir şey yeniden düzenlenmez. Sıcaklığı tutturup bekleme süresini aceleye getirirseniz yeniden düzenlenme yalnızca yüzeyde kalır. Her ikisi de sıcakken test ettiğinizde sorunsuz görünen, soğuyunca açılan bir yapışma olarak kendini gösterir.
Pencere dar ve ürün koduna göre değişiyor. Bizim fırça uygulamasına uygun kodumuz ile püskürtme YT-507 kodumuzun ikisi de mütevazı bir 50–55 °C aralığında aktive oluyor; bu sıcak üstün zaten taşıdığı sıcaklığa yakın olduğundan manuel çekme istasyonunda toleranslı davranıyorlar. YT-503 gibi yüksek aktivasyonlu bir kod ise 100–110 °C istiyor ve bu sıcaklığı tutabilen gerçek bekleme süreli otomatik preste karşılığını veriyor. En sık gördüğümüz hata, fırını hattaki en düşük aktivasyonlu koda göre ayarlayıp bütün üstleri oradan geçirmek, sonra da yüksek aktivasyonlu kodlarla vardiya boyu boğuşmak.
| Grad | Aktivasyon | Katı madde | Uygun kullanım |
|---|---|---|---|
| YT-507 | 50–55 °C | 50 ± 2% | Hızlı hatlar ve püskürtme; güçlü ilk yapışma |
| YT-502 | 50–55 °C | 40% | Fırça uygulanan üstler; toleranslı bekleme |
| YT-503 | 100–110 °C | 39 ± 1% | Sıcak servis; preste bloklanma önleyici |
Bekleme süresi herkesin atladığı kısımdır. Laboratuvarda kullandığımız pratik kural şu: yapıştırıcının yüzeyi yeniden ıslatması için yeterli süre, ki yoğun kabartmalı deride bu süre kumaşa göre daha uzundur. Bir dikiş açıldığında ve kayıtlardaki aktivasyon sıcaklığı doğruysa, bekleme süresine ve parçaların sıcakken mi preslendiğine yoksa pres kapanmadan önce soğumaya mı bırakıldığına bakın.
Çözücülü hattı dikişi kaybetmeden dönüştürmek
Dönüşümün kendisi bir sıralamadır ve aynı anda iki ayarı değiştirip hangisinin kaydığını anlayamadığınızda başarısız olur.
- Kaliteyi aktivasyon penceresine göre, sonra yeşil tutunmaya göre seçin. 50–55 °C kaliteleri manuel istasyonlara, 100–110 °C kaliteleri güvendiğiniz bir prese eşleştirin. Gerisi bunu takip eder.
- Tackifier'lara dokunmadan önce uçucu giderme işlemini düzeltin. Katı maddeyi yükseltin veya montaj masasındaki hava hareketini iyileştirin ki film, tutma mukavemetine ulaşacak hızda suyu dışarı atsın; ancak ondan sonra tutunmayı değerlendirin.
- Montajı açık pencereye göre zamanlayın. Yüzeyleri film hâlâ ıslatırken bir araya getirin, kabuk bağladıktan sonra değil. Hat yetişemiyorsa, çok zayıf bir yapıştırıcı değil, çok hızlı kuruyan bir kalite seçmişsinizdir.
- Tutunma sorunundan seyrelterek kurtulamazsınız. Su eklemek katı maddeyi ve yeşil tutunmayı birlikte düşürür; akışkanlık kazanır, peşinde olduğunuz tutuşu kaybedersiniz. Viskozite yanlışsa farklı bir kalite isteyin, çünkü bloklanma ve soğuk tutunma notumuzdaki ödünleşimler yapıştırıcılar için de geçerlidir.
- Her partide pres sıcaklığını ve bekleme süresini kaydedin; bağı sıcak ve taze hâlde değerlendirmek yerine yirmi dört saat sonra bir dikişi ıslak, birini kuru olarak çekin.
Su bazlının hâlâ kaybettiği yerler ve bunun size maliyeti
Hedef konusunda dürüst olun. Su bazlı ısıyla aktive olan bir kalite, çözücülü polikloroprenin anlık yirmi saniyelik tutunmasını size vermez ve hiçbir formülasyon bunu sağlayamaz. Mukavemeti bekleme süresi ve ısıyla geri alırsınız, bedelini de hat disipliniyle ödersiniz: soğuk presleyen bir operatör veya on derece düşük sapan bir fırın, çözücülü hattın atlatacağı dikişlere mal olur. Çok yağlı veya derin kabartmalı deride 50–55 °C kaliteleri, nominal tutunmalarını geliştirecek kadar yüzeyi ıslatamayabilir; yüksek aktivasyonlu kalite enerji maliyetini orada hak eder.
Ayakkabı hattan çıktıktan sonra gerçek ısı veya neme maruz kalacaksa, yeşil tutunma ile bekleme süresi kontrolünü sağlayan aynı kristalizasyon ıslak mukavemeti de belirler; yukarıdaki tipler, su direnci dökümümüzde işaret ettiğimiz tiplerdir su direnci dökümü, tam sayılar ise şurada: YT-507 TDS. Ayakkabı ve laminasyon serisinin geri kalanı şu sayfalarda: adhesiv tipleri sayfası ve adhesiv uygulama sayfası.
İki ayarı yukarıdaki sırayla ayarlayın; su bazlı bir çekme hattı, solventli bir hattın asla olmadığı kadar tekrarlanabilir olur. Bir dikiş açılıyorsa ve bunun tutunma mı, sıcaklık mı yoksa bekleme süresi mi olduğunu anlayamıyorsanız, çalıştırdığınız fırın ve pres ayarlarını bize gönderin; bunları sizinle birlikte şurada okuyalım: uygulama laboratuvarı.
Sık sorulan sorular
Su bazlı adhesivde çekme sırasında sayalarım neden açılıp yayılıyor?
Neredeyse her zaman yeşil tutunma sorunudur, kür değil. Film, dikiş preslenmeden önce karşı yüzeyi ıslatma yeteneğini kaybetmiştir; bu yüzden su hâlâ uzaklaşırken parçalar birbirinden ayrılır. Önce uçucu madde kaybını hızlandırın ve açık pencere içinde birleştirin; daha yüksek katı madde ve yüksek tutunma özellikli bir sprey tipi olan YT-507 genellikle fırın ayarını değiştirmeden önce çözüm budur.
Su bazlı ısıyla aktive olan ayakkabı yapıştırıcısı hangi aktivasyon sıcaklığında çalıştırılmalı?
Bu, kullandığınız ürüne bağlı ve ürün de ekipmanınıza uygun olmalı. YT-502 ile YT-507 50–55 °C'de aktive olur ve manuel istasyonlara uygundur; YT-503 ise 100–110 °C ister ve bunu gerçek bir bekleme süresiyle koruyabilen bir pres gerektirir. Fırını, sahada kullanılan en düşük sıcaklıklı ürüne göre değil, o an çalıştığınız ürüne göre ayarlayın.
Prizi yavaşlatmak veya ipliklenen filmi düzeltmek için su eklemeli miyim?
Hayır. Suyla seyreltmek katı maddeyi ve yeşil yapışkanlığı birlikte düşürür; böylece ipliklenmeyi giderirken açık dikişe yol açarsınız. Püskürtülemeyen veya fırçalanamayan viskozite, su sorunu değil ürün seçimi sorunudur; farklı bir ürün isteyin ve suyu karıştırma tankından uzak tutun.
